Bezig met laden...
Alt

De week van de teek

Het is het meest gehate dieren van iedere hondenbezitter! De teek, hij kriebelt niet alleen, hij is weerzinwekkend en voor ons mensen kan hij levensbedreigend zijn. Hij pikt ons bloed en met een beetje pech maakt hij ons en onze trouwe viervoeter in het voorbijgaan nog ziek ook. Het was deze week de week van de teek in Nederland. Jaarlijks wordt deze week georganiseerd om mensen bewust te maken van de gevolgen van een beet van deze lastpak. 

Het nutteloze nut van de teek 

Onze Leonberger Biloute is al zijn hele leven belast met het Borrelia virus, overgebracht door zo’n spinachtig wezen. En hoewel ik het nut van deze beestjes nooit heb ingezien, blijken ze die, tot mijn grote verbazing, wel te hebben. De teek is in de natuur o.a. voedsel voor dieren. Voor eksters, kraaien en spreeuwen is een teek een delicatesse. De vogels pikken de teken uit de vacht van het vee. Hiermee is de vogel gevoed en de gastheer van zijn teek af. De teek is dus, jammer genoeg, een onderdeel van de voedselketen en die kan niet zonder problemen verstoord worden. Als je er zo over denkt, zit die voedselketen overigens raar in elkaar. Mijn honden blijven echt niet staan voor een teek jattende ekster of kraai.

Teken zijn er het hele jaar door. Zodra de temperatuur boven de 7°C komt, kunnen ze actief worden. In Nederland kwam ikj ze vanaf april al tegen bij onze honden. De periode stond overigens nooit echt vast. Ze kwamen altijd weer als onuitgenodigde verrassing. Hier, in Zuid-Frankrijk, is de teek al vanaf januari actief. Maar het is dan ook eerder uitzondering, dat de temperatuur hier onder de 7°C gaat. En tegen de tijd dat het hier echt warm begint te worden (vanaf juni) verdwijnen ze ook weer net zo snel in hun zomerslaap. 

De goed bedoelde adviezen 

Op internet zie ik vaak veel tips voorbij komen: wat kan je doen en wat moet je vooral niet doen als je zo'n teek ontdekt bij je hond? Het verbaasd mij, als doorgewinterde tekenvanger, wat voor tips je hierbij voorgeschoteld krijgt. En ook hier weer een mooi voorbeeld van hoe 'onze maatschappij' in elkaar zit. Voor alles is tegenwoordig een pilletje te koop. Alles moet snel en het liefst NU opgelost worden!

Rasechte rashond

Nu is onze Biloute een echte rashond. Cooper daarentegen is een hond van de straat. Ik ben er onlangs achter gekomen dat er grote verschillen zitten tussen dit ‘soort’ honden. Maar wat heeft dit met teken te maken zal je nu denken. Ik kan het niet wetenschappelijk bewijzen maar, Biloute (onze rasechte Leonberger) heeft ALTIJD teken. Op zijn kop, zijn lijf, zijn poten, onder zijn oksels, zijn liezen, op zijn kont, ja soms zelfs op zijn edele delen. En deze teken gedijen prima in zijn lange, warme, gezonde vacht. Er zijn dagen bij, dat ik soms 12!! teken van hem afhaal. Cooper (onze hond van de straat) heeft totaal geen last van teken. Ik heb hem wel eens betrapt, toen hij er zelf een van zijn lijf plukte. Aangeleerd gedrag misschien? Maar of de voedselketen dit zo ooit bedoelt heeft, is mij een raadsel. Soms kom ik een levenloos beestje tegen in zijn vacht die ik er dan alsnog uit kan plukken. Maar over het algemeen, okay hij heeft kort haar en op zijn lichte vacht zie je ze sneller kruipen, kom ik bij hem nooit teken tegen.

Maar hoe zit het dan met ons, de mens? Zelf heb ik, toen wij nog in Nederland woonde, nooit kennis gemaakt met zo’n geleedpotig, spinachtig wezen. Ik ging (ook in de zomermaanden) altijd op pad in een lange broek en schijnbaar was ik niet aantrekkelijk genoeg. Maar sinds wij in Frankrijk wonen is het raak. Ik heb al een aantal keer een teek van mijn lijf kunnen plukken. Gelukkig zaten ze maar net vast en op de een of andere manier voel ik het wel aan als ze mijn lijf aan het inspecteren zijn. Maar waarom heb ik er last van en mensen in mijn omgeving niet? Is een glad geschoren, bijna onbehaard lijf dan toch aantrekkelijker voor deze beestjes? Dat verklaart dan weer niet, waarom ze zich zo thuis voelen op het enorm behaarde lijf van hond Biloute.

Wat ik voor mezelf niet wil, wil ik zeker niet voor mijn honden!

Eigenlijk ben ik tegen allerlei chemische middeltjes die ingezet worden om deze teken te weren. Natuurlijk hebben wij deze in het verleden bij onze honden ook gebruikt. Want, laten we wel wezen, het is wel heel makkelijk. Een paar keer druppelen en geen omkijken meer naar. Totdat ik merkte dat de druppels bij Biloute niet werkte. Ondanks de druppels had hij toch iedere dag weer last van veel teken. En aangezien het met zijn gezondheid niet top was, heb ik besloten deze druppels niet meer aan onze beide honden te geven. Maar wat dan wel? Een pilletje erin stoppen lijkt mij niet echt een goed idee! Ik zelf zou ook geen pil met pesticide nemen, om deze door mij zeer gehate diertjes te stoppen. En wat ik voor mezelf niet wil, wil ik zeker niet voor mijn honden!

Ik besloot over te stappen op een natuurlijk middel. Heel handig, omdat ik het zelf, naar voorkeur van mijn honden, samen kan stellen en ik het gevoel heb dat dit geen schade aan kan brengen aan hun gezondheid. Het is even zoeken welke samenstelling werkt. En werkt het 100% … NEE! Maar geen enkele tekenmiddel heeft een garantie van 100%. En teken zijn sowieso lastig dood te maken. Heb je wel eens geprobeerd zo'n snel kruipend onderkruipsel dood te knijpen of te trappen? Dat lukt dus niet! Tegenwoordig ritueel verbranden wij ze in onze kachel. Zodat we zeker weten dat ze niet meer terug kunnen keren op onze honden.

Geen 100% garantie, maar wel een prettig gevoel

Dus geen 100% garantie maar wel een prettig gevoel dat ik toch iets doe tegen het weren van deze diertjes. En na iedere wandeling check ik onze honden even. Het kost mij zo’n 5 minuten per hond (okay, er zit tijdverschil tussen een grote of kleine hond) en ik pluk de lastpakken er zo uit. Dit doe ik twee keer per dag, waarbij ik lekker met mijn vingers door de vacht van mij honden ga. Het werkt voor hen ook nog eens ontspanndend en teken hebben hierdoor nog maar weinig kans. Hoe sneller je deze vervelende diertjes ontdekt, hoe minder schade ze kunnen aanrichten!

En mijn honden .... die zijn dik tevreden. Door ze gewoon 10 minuten per dag extra aandacht te geven. En zij weten echt niet dat ik dit doe om die nare diertjes van ze af te pikken, zoals de voedselketen het waarschijnlijk bedoeld heeft!