Bezig met laden...
Le Bleue
“Le Bleue”  is onze donker blauwe bus die aardig wat werk voor ons heeft geleverd gedurende de verhuisperiode van Nederland naar Frankrijk. Maar ook tijdens de vele ritjes op zoek naar een huis in Frankrijk en later het vervoer van bouwmaterialen. Wij waren iedere keer weer blij verrast hoeveel wij met “le Bleue”, mee konden nemen.
Onbetrouwbaar   
Een groot nadeel van “Le Bleue”, hij was in die paar jaar dat hij voor ons ‘gewerkt’ heeft, niet echt betrouwbaar. Zo herinner ik me nog de keer dat we vroeg in de ochtend in de regen op weg gingen van Frankrijk naar Nederland. In drie dagen even snel op en neer om nog wat spullen en bouwmateriaal op te halen. Wij waren zo’n 20 minuten onderweg en reden op de autoroute op een stuk waar “le Bleue” aardig moest klimmen. En toen uit het niets … hij stopte er gewoon mee! De kilometerteller zakte langzaam naar beneden! Dus snel op de meest rechtse rijbaan gaan rijden met gelukkig vrij direct een afslag die wij konden nemen. En daar sta je dan: vroeg in de ochtend, met aanhangwagen, donker, nat, koud en nog ruim 900 kilometer te gaan!! Wat doe je dan?? Eerst maar onder de motorkap gekeken. Dit verliep niet echt soepel, aangezien er geen straatlantaarn in de buurt stond. Na ongeveer een kwartier wachten opnieuw gestart en alles leek weer normaal met ‘le Bleue’. Uiteindelijk toch, met veel twijfel, besloten dat we door zouden rijden naar Nederland. 

Wij hebben de heen en terugreis destijds gelukkig doorstaan, maar daarna kwamen er vrij snel andere mankementen en natuurlijk de bijkomende kosten. De bus, die er ooit in het verleden écht moest gaan komen vanwege zijn vele, vooral praktische, voordelen, ging ons steeds meer tegenstaan. De wel bekende druppel kwam nog niet eens zo heel lang geleden.
Een warme zomerse dag
Op een warme zomerse dag, waarbij zelfs de wind warme lucht verspreide, waren wij op weg met “le Bleue”. Na een aantal, voor ons onbekende geluidjes, was het gedaan. De airco, die op dat moment echt geen overbodige luxe voor ons was, had het begeven. En dat was het moment dat we elkaar aankeken en besloten dat het nu echt gedaan was met “le Bleue”.

De garage
Wat er voor in de plaats moest komen wisten we al een tijdje. Een 4x4; zo’n auto met veel ruimte die wel zo handig is als je ‘a la campagne’ woont in het Zuiden van Frankrijk! En als je dan op zoek gaat naar zo’n auto, kom je erachter hoe groot Frankrijk wel niet is. Even een auto gaan bekijken en een testritje maken in een stad die vijf uur van ons vandaan ligt, is niet iets wat je iedere dag doet. Na een kleine twee maanden zoeken, vonden wij er eentje bij een garagebedrijf op ruim een uur rijden. Dat onze bus gewild is bij de Fransen, hadden wij ondertussen wel begrepen. Maar wat er gebeurde toen wij "le Bleue" voorreden bij het garagebedrijf, had ik eigenlijk moeten filmen.

Wij hadden de 4x4 uitgebreid bekeken en zelfs een testritje gemaakt. De eigenaar van het garagebedrijf had alle vertrouwen in ons, want we hoefde niets, zelfs geen paspoort of iets dergelijks, achter te laten. Nadat wij besloten hadden dat dit onze nieuwe auto zou gaan worden voor de komende jaren, kwam de vraag of wij bij de beste man onze “le Bleue” in konden ruilen. Hij had hier best oren naar en vroeg om hem binnen te rijden voor nader inspectie. Ik stond op dat moment buiten aangezien ik dit meer een mannen aangelegenheid vond en het daar binnen wel een sauna leek.

Op het moment dat onze mega schone, blinkende en als nieuw uitziende “le Bleue” de garage binnen reed, bleek voor de mannen (er werken alleen maar mannen bij dit bedrijf) die aanwezig waren, dat wat ze aan het doen waren op dat moment absoluut niet meer interessant of belangrijk was. De deuren van “le Bleue” werden open getrokken al voordat hij stil stond!
Toys & Boys  
Ik stond dit alles op een steenworp afstand te bekijken. Het zag eruit als een zeer komisch toneelstuk! Hoewel ik denk dat mannen onderling wel begrijpen waarom. Hoe was het ook alweer … ‘Toys & Boys! Ze konden het nog maar net droog houden met zijn allen. Alleen maar oog voor “le Bleue”, een gebruiksvoorwerp en handig vervoermiddel die aardig te kampen had met gebreken. Er was er zelfs een monteur, die zich niet kon bedwingen en met zijn handen de lak aan de buitenkant van "le Bleue" stond te betasten. Ik kon mijn lach met veel moeite inhouden! En al knikkend over en weer naar elkaar werd de "le Bleue", zonder al te veel woorden, door de mannen goed gekeurd. En nee hoor, een proefritje was niet nodig en ook het onderhoudsboekje was niet interessant. En onder de motorkap werd ook maar nauwelijks gekeken. Het werd voor ons al snel duidelijk, dat de onderhandelingen voor de inruil van “le Bleue” in ons voordeel lag. Na een half uur onderhandelen en een biertje gedronken te hebben voor de dorst, werden de handen geschud. Wij hadden een deal gemaakt en het wachten op onze ‘nieuwe’ 4x4 mét werkende airco kon beginnen. 

Op de terugweg naar huis hebben we nog heel even getwijfeld of we onze “le Bleue” wel in zouden ruilen. Maar nadat we de ramen weer helemaal open hadden gezet om ook maar enigszins een zuchtje wind binnen te krijgen, werd deze gedachte al snel wel geblazen!

Au Revoire "le Bleue", het ga je goed!